تنگی کانال نخاعی گردن

همانطور که می دانید نخاع  در گردن در داخل یک فضای استخوانی بسته قرار دارد نقطه این فضای استخوانی بسته از هفت مهره گردنی تشکیل شده است در عده ای از افراد به دلیلی این فضا کم می شود که اصطلاحاً به تنگی کانال نخاعی گفته می شود. به طور کلی تنگی های کانال نخاعی گردن به سه دسته محیطی مرکزی و یا مخلوط این ها محیطی و مرکزی تقسیم می شود.

تنگی کانال نخاعی محیطی  در واقع تنگی سوراخ های عصبی یا فرامن ها می باشد همانطور که میدانیم اعصابی  که به اندام های فوقانی ما میروند از نخاع منشا میگیرند و از بین سوراخ هایی که در بین مهره ها قرار دارند به  عضلات اندام های فوقانی می‌رسد . تنگی کانال نخاعی محیطی باعث به وجود آمدن علائم  فشار به  ریشه های عصبی میشود. این علائم را در اصطلاح پزشکی رادیکولوپاتی می گویند.

در تنگی کانال نخاعی مرکزی در واقع جایی که نخاع قرار گرفته است تنگ می شود و بنابراین علائم فشار بر روی نخاع ایجاد می شود. این علائم را در اصطلاح پزشکی میلوپاتی می‌گویند

در عده ای از افراد نیز مخلوطی از تنگی کانال نخاعی مرکزی و محیطی دیده می شود که در این افراد هم علائم فشار به ریشه های عصبی وجود دارد و هم علائم فشار به نخاع دیده می شود.

در تنگی کانال نخاعی گردنی معمولاًمفا صل مهره ها  که در اصطلاح  پزشکی فاست  نامیده می‌شوند رشد بیش از حد می کند یا لیگامان های زرد بیمار که در اصطلاح پزشکی لیگامان فلاوم نامیده می‌شوند دچار ضخیم شدگی یا هیپرتروفی می‌شود و به همین علت فضا برای ریشه های  عصبی و  نخاع کم میشود.

علت واقعی این پدیده مشخص نیست ولی به نظر می رسد که در واقع فرسایش ستون مهره ها که در اصطلاح پزشکی دژنراسیون نامیده می شود باعث تنگی کانال نخاعی می شود . یعنی با افزایش سن به تدریج مفاصلی که بین ستون مهره ها قرار گرفته اند ناپایدار میشود و این ناپایداری باعث ضخیم شدن آنها میشود به طور کلی در پزشکی قانونی وجود دارد که هر گاه مفصلی حرکت بیش از حد پیدا کند دچار افزایش حجم می شود مثلاً هنگامی که زانو ناپایدار میشود در استخوانهای زانو زوائد اضافه پیدا می شود  تا پایداری مفصل را کم  کند و به همین جهت در  افرادی که دچار ناپایداری زانو  هستند مقصل قوق  ضخیم تر می شود.

بنابراین علت اصلی تنگی کانال نخاعی گردن نیز در واقع ناپایداری های کوچکی است که به مرور زمان در مفاصل گردن  به وجود می آید و به همین علت نیز لیگامان هایی که در بین مهره ها قرار گرفتن همبه تدریج ضخیم می‌شود و خاصیت کشسانی خود را از دست می دهند در نتیجه در داخل کانال نخاعی باعث تنگی میشود.

درواقع  تنگی کانال نخاعی نوعی آرتروز گردن می باشد که باعث ایجاد علائم عصبی شده است. یکی دیگر از علل تنگی کانال های پیدایش دیسک های است که کلسیفیه شده اند  که در واقع ‌ها  به آنها دیسک‌های سخت گفته می‌شود,

آیا تنگی کانال نخاعی گردن می‌تواند درد ایجاد کند؟ همانطور که شرح داده شد تنگی کانال نخاعی می تواند در قسمت مرکزی باشد که باعث فشار به نخاع میشود و میتواند در قسمت محیطی یا سوراخ هایی که اعصاب نخاعی از نخاع خارج می‌شوند و به داخل اندام های ما می‌روند باشد که اصطلاحاً تنگی محیطی یا تنگی فورامینال نامیده می‌شود و در نوع سوم تنگی کانال نخاعی  می‌تواند مخلوطی از این دو نوع تنگی باشد پس بنابر این از سه نوع تنگی کانال نخاعی گردن دونوع آن که عبارتند از نوع مخلوط و نوع محیطی به علت فشار به ریشه های عصبی  باعث به وجود آمدن درد در اندام های فوقانی مخصوصاً در شانه می‌شوند . و به همین علت است که گاهی این بیماران با علائم شانه یخ زده مراجعه می‌کنند یعنی بیمار دیگر قادر به بالا بردن دست خود نیست . بعضی از مواقع تنگی کانال نخاعی گردنی می تواند دردبین دوکتف ایجاد کند.

علائم فشار به نخاع چیست ؟

تنگی کانال نخاعی وقتی که باعث  اختلال در کار نخاع می‌شود اصطلاحاً میلوپاتی نامیده می‌شود و این بیماران در راه رفتن دچار  مشکل می‌شوند که اصطلاحاً به آن راه رفتن اسپاستیک می‌گویند یعنی فرد دیگر نرم راه نمی رود مانند آدم های آهنی سنگین و مشکل راه می‌رود. علائم میلوپاتی یا فشار و نخاع در اندامهای فوقانی به صورت اختلال در نوشتن و کاهش مهارت‌های دست می باشد .

آیا تنگی کانال نخاعی گردن می‌تواند باعث اختلال در ادرار و مدفوع بیمار بشود؟

تنگی کانال نخاعی گردن در مراحل مختلف می‌تواند باعث اختلال در ادرار و مدفوع بیمار باشد که در ابتدا به صورت اینکه بیمار اگر دیر به دستشویی برود باعث ریزش ادرار می شود و در مراحل میانی باعث بند آمدن ادرار و در مراحل آخر باعث بی اختیاری ادرار و مدفوع میشود.

در معاینه بیماران مبتلا به تنگی کانال نخاعی گردن چه علائمی دیده میشود  ؟

همانطور که ذکر شد اساس تشخیص بیماریهای مغز و اعصاب برمبنای گرفتن شرح حال از بیمار و معاینه می باشد در معاینه بیماران مبتلا به تنگی کانال نخاعی گردن هنگامی که پزشک به عضلات آنها  نگاه می‌کند ممکن است علائمی از لاغر شدن عضلات خصوصاً در عضلات کوچک دست دیده شود. هنگامی که از بیمار می خواهد راه برود  در راه رفتن ،بیمار سفت  راه میرود که اصطلاحاً راه رفتن اسپاستیک نامیده می‌شود برای اثبات اسپاستیسیتی پزشک از چکش طبی استفاده می کند و آن را بر  روی تاندون عضله چهارسر در جلوی زانو ، تاندون آشیل (که تاندون عضله گاسترکنمیوس است) در پشت  مچ پا و تاندون عضله دو سر در جلوی آرنج و تاندون عضله سه سر در پشت آرنج می زنند در صورتی که نخاع بیمار گرفتار شود رفلکس های وتری افزایش می‌یابند علاوه بر آن بیمار با کشیدن یک جسم نوک تیز در کف پای بیمار می‌تواند به یک علائم غیرعادی که اصطلاحاً با بنسکی نامیده می‌شود پی ببرد یا در معاینه انگشتان می‌تواند به علامت هوفمن  پی برد.

برای تشخیص تنگی کانال نخاعی از چه وسایلی استفاده می کنیم  ؟ برای تشخیص تنگی کانال نخاعی گردنی از ام آر آی و سی تی اسکن گردن با بازسازی سه بعدی ، رادیوگرافی ساده گردن و از  الکترومیوگرافی که اصطلاحاً نوار عضله و عصب نامیده می‌شود استفاده می‌کنیم که از میان آنها مهمترین وسیله تشخیصی ام‌آر‌آی میباشد.

تنگی کانال نخاعی گردن چگونه درمان میشود ؟

برای درمان تنگی های کانال نخاعی گردن مانند تمام بیماریهای ستون فقرات از چهار مرحله استفاده می کنیم که عبارتند از دارو فیزیوتراپی تزریق‌های اپیدورال و سرانجام عمل جراحی.

درمان با دارو و فیزیوتراپی درمانهای محافظه‌کارانه یا      conservative نامیده  می‌شود .  دادن داروهای ضد التهاب و فیزیوتراپی باعث کاهش التهاب در اطراف نخاع می‌شود . دادن گردنبند  طبی نیز باعث کاهش حرکات گردنی میشود .  قاعدتاً عده ای از این بیماران به این درمان‌ها جواب نمی‌دهند که در مرحله بعد در اتاق عمل در روی نقطه پرده نخاع موادی مانند کورتون تزریق میشود که اثر درمانی آن ها ۱۰ برابر داروهای ضد التهاب خوراکی است  . به این روش اصطلاحا تزریق اپیدورال گفته می شود و در صورتی که به درمانهای فوق بیمار جواب ندهد بهترین درمان قاعدتاً انجام عمل جراحی و آزادسازی نخاع می باشد.

روشهای درمان جراحی تنگی کانال نخاعی گردن کدام است

 بر حسب اینکه فشار به نخاع بیشتر از قسمت جلوی ستون مهره ها و یا از قسمت  پشت ستون مهره ها باشد سه روش جراحی برای تنگی کانال نخاعی گردن انجام می شود  که عبارتند از لامینکتومی ( برداشتن لامینا یا قسمت پشت ستون مهره ها) دیسککتومی(برداشتن دیسک) و فیوژن و کورپکتومی  و فیوژن.

در پزشکی هرگاه قسمتی از بدن توسط جراحی برداشته میشود اکتو می ‌نامید می‌شود بنابراین دیسککتومی یعنی برداشتن دیسک لامینکتومی یعنی برداشتن لامینا  و کورپکتومی  یعنی برداشتن جسم مهره زیرا نام دیگر جسم مهره کورپوس است.  فیوژن یعنی پیوند استخوانی در فیوژن دواستخوان  جدا از هم را خراش میدهندو تکه هایی از استخوان بر روی دو استخوان قرار میدهند استخوانهای جدا در عرض دو ماه به هم میچسبند که این عمل را فیوژن می نامند.

 در روش لامینکتومی همانطور که میدانیم نخاع در داخل یک کانال بسته استخوان قرار گرفته است در قسمت جلو تنه مهره و در قسمت عقب قسمتی از مهره قرار گرفته است که لامینا نامیده می‌شود در این روش لامینکتومی قسمت پشتی کانال استخوانی برداشته میشود به این ترتیب نخاع آزاد شده و حرکت می کند و از جسم مهره ها فاصله می گیرد این روش آسان ترین روش تهیه درمان جراحی تنگی کانال نخاعی میباشد.

 

 

مقالات پربازدید