بیماری های دیسک کمر و درمان دیسک کمر

اسکلروز و وجود استخوان رستها. با این وجود، اینها تغییرات دیرزمانی هستند که هنگامی رخ می دهند که فرسایش پیشرفت کرده است. لغزش مهره پیشرونده و اسکولیوز (کژپشتی) نیز ممکن است به صورت پیشرونده رخ دهند. مراحل پیشرفته تخریب دیسک ممکن است شامل پدیده خلاء در داخل دیسک باشد که نشان دهنده جمع آوری نیتروژن در داخل حفره های دیسک است.

 بیماری های دیسک کمر و درمان دیسک کمر

 

.... اسکلروز و وجود استخوان رستها. با این وجود، اینها تغییرات دیرزمانی هستند که هنگامی رخ می دهند که فرسایش پیشرفت کرده است. لغزش مهره پیشرونده  و اسکولیوز (کژپشتی) نیز ممکن است به صورت پیشرونده  رخ دهند. مراحل پیشرفته تخریب دیسک ممکن است شامل پدیده خلاء در داخل دیسک باشد که نشان دهنده جمع آوری نیتروژن در داخل حفره های دیسک است.

 

رادیوگرافی بیماران مبتلا به IDD (اختلال داخلی دیسک)،  به طور معمول  نشان می دهد که  به غیر از تغییرات  تنظیم کننده خوش خیم ستون فقرات گاهگاهی، بلندی  IVD (دیسک بینامهره ای) در ظاهر به خوبی حفظ شده است. کژپشتی غيرطبيعی و نبود  لوردوز(کاو پشتی) کمری ممكن است در بیماران مبتلا به سیاتیک و اسپاسم پاراسپینال مشاهده شود.

 

برش نگاری رایانه ای (سی تی اسکن)

سی تی اسکن (CT) روشی عالی برای ارزیابی آسیب شناسی استخوانی است، اما به طور کلی این روش تصویربرداری برای اختلال داخلی دیسک (IDD) یا اشخاص مبتلا به بیماری دیسک کمر رو به انحطاط (DDD) انتخاب نمی شود، زیرا اینها در درجه اول اختلالاتی نرم بافت هستند. تزریق ماده حاجب به کانال بینامهره ای (در میلوگرافی CT) به طور قابل توجهی دقت سی تی اسکن را برای نشان دادن آسیب شناسی درونی کانال نخاعی از قبیل وجود توده یا تنگی بهبود می بخشد که اگرچه آنها ویژگی اولیه انحراف ستون فقرات نیستند، اما به طور مرتب رخ می دهند. میلوگرافی CT  مطالعه تصویربرداری تشخیصی در انتخاب بیماران مبتلا به اسکولیوز (کژپشتی) شدید و یا کسانی است که به علت داشتن ایمپلنت، رگ بیرون زدگی، دستگاه ضربان ساز، چاقی مفرط، یا هراس از فضاهای تنگ،  قادر به انجام معاینه ام آر آی نیستند.

               ام آر آی به طور عمده جایگزین سی تی اسکن شده است، زیرا در سی تی اسکن از دیسک به اندازه کافی تصویربرداری نمی شود و بیمار در معرض مستقیم اشعه ایکس قرار میگیرد. همانطور که بعدا مورد بحث قرار می گیرد، از سی تی اسکن در ترکیب با دیسکوگرافی نیز استفاده می شود.

منبع تصویر: https://www.mayoclinic.org

تصویرسازی تشدید مغناطیسی (ام آر آی)

در شرایط  استاندارد از ام آر آی وزنی Tl و T2 استفاده می شود. ام آر آی در واقع یک آهن ربای بزرگ و حلقوی است که بدن انسان در داخل آن قرار می گیرد و مولکول های اتم های هیدروژن مانند آهن ربا های کوچک در یک امتداد قرار می‌گیرند و  با فرستادن امواج رادیویی از راه کویلی که به کمر یا گردن انسان بسته می شود این آهن ربا های کوچک از محلی که قرار گرفته اند و از آرایش خود منحرف می‌شوند. با این کار یک مقدار انرژی جذب می کنند که  توسط کامپیوتر به صورت یک تصویر رسم می شود که تصویر T1 نامیده میشود . سپس امواج رادیویی قطع می شود و اتمهای هیدروژن که مانند آهن ربای کوچک هستند دوباره به آرایش اولیه خود برمی‌گردند و مقداری انرژی آزاد می کنند ، که این انرژی توسط کامپیوتر محاسبه و دوباره به صورت تصویر در می آید که این تصویر را  T2 می‌نامند؛ بنابراین T1و T2 خلاف هم هستند یعنی آنچه که در T1 سفید دیده می‌شود در T2 سیاه دیده می‌شود. در ام آر آی اغلب از روشی نیم کمی برای طبقه بندی نسبی استفاده می شود. سیستم درجه بندی 5 درجه ای پی فرمن (Pfirrman) تغییرات ساختاری را با تمایز هسته و حلقه، شدت سیگنال و ارتفاع دیسک ترکیب می کند. تکنیک های کمی ام آر آی مانند زمانهای آرامش و T1p پتانسیل ارزیابی بیوشیمیایی بافت دیسک را دارند، اما در حال حاضر به ندرت در عمل بالینی استفاده می شوند. توزیع پروتون های آب و مواد کنتراست، روش های کمی دیگری هستند که در ابتدا در تحقیق مورد استفاده هستند. طیف نگاری با ام آر آی چالش برانگیز است، اما ممکن است در آینده اطلاعات مهمی در مورد منبع درد فراهم کند.

منبع تصویر: https://www.javatpoint.com/mri-full-form

 

ام آر آی بهترین روش تصویربرداری برای متجسم ساختن و ارزیابی عناصر عصبی و دیسکی است و مهمترین ابزار تشخیصی مورد استفاده برای ارزیابی آسیب شناسی دیسک است.  اگر ام آر آی بیمار کاملا طبیعی باشد و تمام دیسک ها به خوبی هیدراته شده باشند، احتمال اینکه دیسکهای بینامهره ای (IVDها) علت درد باشند بسیار کم است . یافته های عمومی ام آر آی نشان می دهد که بیماری دیسک رو به انحطاط (DDD) شامل از دست دادن آب، از دست دادن ارتفاع دیسک، تحدب دیسک و وجود بی نظمی مورفولوژیک یا سیگنالی در داخل نوکلئوس پالپزوس (قسمت مرکزی دیسک) و صفحات پایانی آن است. علاوه بر این، ام آر آی ها اغلب برای سه نوع خاص از یافته ها مورد بررسی قرار می گیرند: ناحیه شدت بالا (HIZ) در انولوس خلفی، دیسک سیاه  با یا بدون از دست دادن ارتفاع و تغییرات سیگنال صفحه پایانی.

            یافته های ام آر آی درباره HIZ در ابتدا توسط آپریل و بوگداک (Aprill و Bogduk) 171 در سال 1992 توصیف شد و به نظر می رسد که آن یک پارگی حلقوی (انولار) را نشان می دهد (نگاه کنید به شکل شماره 46.1). مطالعات پس از مرگ، سه نوع پارگی که می توانند در آنولوس رخ دهند را نشان داده اند: «هم مرکز، عرضی و شعاعی.»172 و 173  

پارگی هم مرکز یک حفره ی هلالی یا بیضی شکل است که به وسیله اختلال در فیبرهای عرضی کوتاه متصل کننده صفحات حلقوی (anular lamellae) به وجود آمده  و معمولا در ام آر آی قابل مشاهده نیست. این پارگیهای هم مرکز، بعضی اوقات به عنوان دلامیناسیون (لایه لایه شدگی) شناخته می شوند. پارگی عرضی بیانگر پارگی الیاف شارپی در نزدیکی پیوستگی آنها به آپوفیسیز حلقه در دیسک مجاور است؛ این پارگیها معمولا به نظر بالینی ناچیز هستند. پارگی شعاعی یا محوری که از نوکلئوس پولپئوس به سطح خارجی آنولوس  خلفی گسترش می یابد، در ام آر آی به عنوان یک HIZ ظاهر می شود. 174  HIZ بر روی تصاویر اسپین اکو با وزن T2  به عنوان سیگنال شدت بالا در فیبروسوز آنولوس دیده میشود  که به وضوح از نئوکلوس پالپوسوس قابل تشخیص است.

وجود سیگنال کاهش یافته در دیسکهای بینامهره ای در تصاویر وزنی T2 با حفظ نسبی ارتفاع دیسک نسبتا در افراد بدون علامت مریضی رایج است. چنین شکلی از دیسک اغلب به عنوان بیماری دیسک سیاه نامیده می شود؛ با این حال، اینکه آیا این دیسک ها یک ژنراتور بالقوه درد را تشکیل می دهند یا خیر، نامشخص است. در صورت عدم وجود اختلالات روان سنجی،  در بیماری که مبتلا به  پشت درد  است و هیچ علل قابل شناسایی برای آن نیست، بسیاری از متخصصان  منبع درد را یک دیسک سیاه مجزا در نظر میگیرند؛ اگرچه شواهد دال بر آن ضعیف است.

دیسکهای بینامهره ای

منبع عکس:

https://www.coloradospineinstitute.com/conditions/lumbar-degenerative-disc-disease/

مقالات پربازدید