درمان درد دیسک کمر

هنگامی که پزشک از تمام داده های مربوط به سابقه بیمار و معاینه های فیزیکی و همچنین مطالعات تشخیصی مناسب را جمع آوری کرد، باید در مورد درمان تصمیم گیری کرد. برای اطمینان از نتایج موفقیت آمیز، تمام اطلاعات موجود باید در تشکیل طرح درمان استفاده شود.

درمان دیسک کمر تهران

هنگامی که پزشک از تمام داده های مربوط به سابقه بیمار و معاینه های فیزیکی و همچنین مطالعات تشخیصی مناسب را جمع آوری کرد، باید در مورد درمان تصمیم گیری کرد. برای اطمینان از نتایج موفقیت آمیز، تمام اطلاعات موجود باید در تشکیل طرح درمان استفاده شود. تنها تکیه بر یافته های بالینی فردی یا مطالعات تصویربرداری، میزان موفقیت را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد، زیرا میزان بروز اختلالات دیسکی در بیماران بدون علائم 30 تا 40 درصد است و با افزایش سن بیشتر می شود.

            در سال 2009، انجمن آمریکایی درد پنج دستورالعمل در رابطه با مدیریت کمردرد  مزمن بر اساس بهترین شواهد موجود برای روش های مختلف تشخیصی و درمان موجود منتشر کرد. این توصیه ها در باکس 46.2  223 خلاصه شده است. درباره این روش های درمان، در کنار بقیه که در توصیه های درمان ذکر نشده اند، به طور مختصر همراه با خلاصه  ای از نوشتجات مخالف و موافق  بحث شده است.

 

 

درمان های بدون جراحی دیسک کمر تهران

درمان غیرجراحی دیسک کمر به طور گسترده  در تحقیقات مورد بحث قرار گرفته است 237 و 236. از فیزیوتراپی و فارموکولوژی (ورزش درمانی) گرفته تا تمرینهای بکارگیری ستون فقرات، همه و همه در مطالعات متعدد دارای کیفیت معقول پشتیبانی به عمل امده است، اما  ارزیابی کامل بسیاری از این مطالعات به دلیل کمبود کلی طراحی کنترل تصادفی، معاینات چشمی، میزان همکاری بیمار، و مداخلات درمانی،  مشکل است . علاوه بر این، تعداد بسیار کمی از مطالعات مربوط به این درمان های غیرجراحی مختص تشخیص اختلال داخلی دیسک  IDD یا بیماری دیسک رو به خرابی DDD است و به کمردرد مزمن و حاد تعمیم داده می شود، که ممکن است دارای علل متعدد باشد.

 

باکس 46.2:  توصیه های انجمن درد آمریکا درباره مدیریت کمردرد مزمن غیررادیکیولی (نانرادیکولار: Nonradicular )

توصیه شماره 1:

  • توصیه قوی علیه استفاده از دیسکوگرافی  محرک  به عنوان روشی برای تشخیص کمردرد دیسکوژنیک (شواهدی با کیفیت متوسط).

  • شواهد ناکافی برای ارزیابی اعتبار انسداد ریشه عصب انتخابی، انسداد مفصل فاست (facet joint ) ، انسداد شاخه عصبی مدیال یا انسداد مفصل خاجی تهیگاهی (sacroiliac joint)  به عنوان روش های تشخیصی.

توصیه شماره 2:

  • در بیمارانی که به مداخلات معمول و غیر بینارشته ای پاسخ نمی دهند، پزشکان باید توانبخشی میان رشته ای را با تاکید  شناختی / رفتاری (شواهد با کیفیت بالا) در نظر بگیرند.
  • پزشکان باید بیماران را در زمینه توانبخشی بینارشته ای به عنوان یک گزینه درمان اولیه راهنمایی کنند.

توصیه شماره 3:

  • تزریق کورتیکواستروئید (corticosteroid )  به مفصل فاست، پرولتراپی (prolotherapy)  و تزریق کورتیکواستروئید به داخل دیسک  توصیه نمی شود (شواهد ی با کیفیت متوسط).
  • شواهد ناکافی برای ارزیابی مناسب مزایای تزریقات موضعی، تزریق سم بوتولینوم (بوتاکس)، تزریق استروئید اپیدورال، درمان الکتروترمال درون دیسکی، درمان انسداد شاخه ی مدیال، عصبزدایی با فرکانس رادیویی، تزریق استروئید به  مفصل  خاجی تهیگاهی (sacroiliac joint) ، یا درمان اینتراکتال با مواد مخدر یا سایر داروها.
توصیه شماره 4:
  • پزشکان باید در مورد خطرات  و مزایای جراحی با بیمار صحبت کنند؛ منجمله بحث های خاص در مورد توانبخشی بین رشته ای فشرده به عنوان گزینه ای مشابه و موثر با جراحی، مزایای متوسط و کوچک جراحی در درمان به شیوه های نوین غیرجراحی غیر بینارشته ای و همچنین این که اکثر بیماران تحت عمل جراحی نتیجه بهینه  را دریافت نمی کنند (شواهدی با کیفیت متوسط).

توصیه شماره 5:

  • شواهد ناکافی برای  ارزیابی مزایای بلندمدت و آسیب دیدگی دیسک های مهره ای.
 

منبع: برگرفته از پژوهش چو  آر و همکاران (Chou R, et al) :  درمان های مداخله ای، جراحی، و توانبخشی بینارشته ای برای کمر درد: دستورالعمل تمرین بالینی مبتنی بر شواهد بدست آمده از انجمن درد آمریكا. ستون فقرات 2009؛ 34: 1066-1077.

استراحت در بستر و توصیه هایی برای فعال ماندن:

استفاده از استراحت بستری  و مدت زمان آن از دیرباز در تحقیقات  مورد بحث بوده است. برنامه های درمان دیسک کمر از 2 تا 6 هفته توصیف شده است 238 و 240. توصیه پذیرفته شده حال حاضر استفاده محدود ازبستر برای حداکثر 2 روز در بیماران مبتلا به درد شدید است، زیرا استفاده طولانی مدت تر ممکن است به  سلامت عمومی بیمار بستگی داشته باشد درحالیکه  هیچ کمکی هم به کمردرد او نکند. حتی یک دوره کوتاه از استراحت در بستر ممکن است مفید نباشد. آلن و همکاران 241، مروری بر تحقیقات مربوط به  استراحت بستری به عنواندرمان برای 15 شرایط مختلف منتشر کردند و دریافتند که برای بیماران مبتلا به کمردرد حاد، وضعیت به طور چشمگیری وخیم شده است. در تحقیقی انجام گرفته توسط بنیاد همکاری کاکرین (Cochrane)  در مورد استراحت بستری  برای درمان کمردرد حاد، با شواهد کیفیت بالا گزارش شد که توصیه به  استراحت بستری  به اندازه توصیه به ادامه فعالیت موثر نیست 242. پس از هر دوره کوتاه مدت استراحت، بازگشت ترقی خواهانه  به فعالیت و شروع درمان فیزیوتراپی جدی یا برنامه تمرین خانگی توصیه می شود.

            وربانت (Verbunt) و همکاران 243 به بررسی دلایل این مسئله پرداختند که چرا بعضی از بیماران مبتلا به کمردرد شدید گاهی اوقات  طولانی مدت در بستر استراحت می کنند.  در میان جمعیت مطالعه از 282 بیمار، 33 درصد در رختخواب استرحت می کردند و 8 درصد در رختخواب به مدت بیش از 4 روز باقی ماندند. عوامل رفتاری، مصیبت اندیشی  و ترس از آسیب با استفاده از استراحت طولانی مدت در رختخواب همراه بود. سابقه  پشت درد و شدت درد با استفاده بیمار از استراحت طولانی مدت در بسترمرتبط نبود. علاوه بر این، بیمارانی که در مرحله اولیه پپت درد حاد از رختخواب به مدت طولانی استفاده  میکردند، پس از 1 سال بیشتر ناتوان  شدند.

            توصیه های که اکنون مورد علاقه است آموزش و مشاوره بیمار برای انجام فعالیت است. در مطالعه ای که توسط بنیاد کاکرین (Cochrane)  244 در مورد آموزش و مشاوره بیمار برای فعال ماندن انجام شده است، شواهد محکمی نشان می دهد که  برگزاری جلسات آموزشی فردی 2.5 ساعته در بازگشت بیماران به کار و فعالیت بیشتر  موثر است تا انجام ندادن هیچگونه مداخله ای.  با این حال، در مورد درد مزمن پشت، آموزش بیمار کمتر از مداخلات درمانی فشرده  موثر بود. جلسات آموزشی کوتاه مدتتر و یا اطلاعات کتبی هیچ کم اثر از عدم مداخله درمانی نبود. در یک متاآنالیز 245 دیگر در 39 مطالعه کنترل شده به صورت تصادفی، به بررسی این امر پرداخت که آیا صرف  توصیه به انجام فعالیت  به اندازه مشاوره در ترکیب با سایر مداخلات مانند «برنامه  های آموزشی بهداشت کمر (back school)» و یا برنامه تمرین روزانه خاص موثر هست یا خیر. مشاوره به عنوان کمک فرعی  یک برنامه تمرینی خاص، رایجترین نوع درمان در مطالعات مورد بررسی و برای درمان پشت دردهای مزمن عالی بود . نتایج در میان بیماران مبتلا به پشت درد حاد به طور کلی ضعیف بود، اما آنطور که پی برده شد صرف توصیه به فعال ماندن، بهترین توصیه است.

          بروکس (Brox) و همکاران 246 مروری سیستماتیک بر آموزش مختصر بیماران در زمینه بالینی شامل معاینه، اطلاعات، اطمینان و توصیه به انجام فعالیت انجام داده و آن را در یک مقاله  منتشر کردند. نویسندگان شواهد محکمی یافتند که مطابق آنها  آموزش مختصر برای بازگشت به کار موثرتر است اما نه موثرتر از مراقبت معمول برای کاهش درد. شواهد محدودی وجود داشت  که ورزش موثرتر از پخش یک کتاب درباره  پشت یا  برگزاری یک جلسه آموزشی اینترنتی باشد.

 

ارتوپدی فنی (ارتودیکس): Orthotics 

«بریس Brace یا ارتوز Orthosis نام کلی برای وسایلی است که در اطراف اندام گذاشته و پوشیده میشود تا حرکت اندام را کنترل کرده و یا شکل آن را تحت تاثیر قرار دهد.» (منصوری، مهرداد، وبسایت ایران ارتوپد، 1398) « علم درست کردن ارتوز و بریس را اورتوتیکز Orthotics یا ارتوپدی فنی و کسی که آنها را میسازد را ارتوتیست Orthotist مینامند» (همان). یکی دیگر از روشهای مدیریت محافظه کارانه رایج، استفاده از پشتیبانهای کمری است. کالملز (Calmels) و همکاران.، براساس نتایج یک آزمایش بالینی تصادفی، استفاده محدود از کمربند را برای بهبود وضعیت عملکردی و درد و کاهش مصرف دارو توصیه کردند. اولسکه (Oleske) و همکاران  یک آزمایش بالینی تصادفی از وسایل پشتیبان و آموزش بیماران در زمینه درد پشتی مرتبط با کار انجام دادند. نویسندگان هیچ تاثیری  بر گزارشهای  خود بیمار در رابطه با  بهبود یا زمان کار از دست رفته بین استفاده از بریس و کنترلها نیافتند، اما مشخص شد که وسایل پشتیبانی در پیشگیری از عود بیماری درد پشتی ارزشمند هستند.  در مطالعه ای سیستماتیک که بنیاد کاکرین  درمورد درمان قطعی برای کمردرد به وسیله بریس انجام داده است،  شواهد کافی برای حمایت از استفاده از کمربندهای پشتیبانی کننده برای درمان کمردرد یافت نشد. شواهدی نه چندان معتبر نشان داده است که استفاده از بریس ها در مقایسه با زمانی که شخص بیمار برای کاهش درد خود هیچ دارویی دریافت نمی کند یا هیچ ورزشی انجام نمی دهد، هیچ تفاوتی نمی کند.

در گذشته  مرسوم بود که برای درمان و پیشگیری از پشت درد  استفاده  از کفی کفش پیشنهاد می شد. جدیدترین بررسی سیستماتیک بنیاد کاکرین از شش آزمایش تصادفی کنترل شده شواهد محکمی مبنی بر این ارائه کرده است که استفاده از کفی کفش باعث جلوگیری از وقوع پشت درد نمی شود. شواهد محدودی هم هست که نشان می دهد کفی های کفش  کمردرد را کاهش داده اند، اما برای استفاده در درمان بیماران مبتلا به کمردرد هیچ همچون نتیجه گیری یا توصیه ای انجام نشده است.

مقالات پربازدید